วัน อาทิตย์ที่ 23
ข้าพเจ้า และคณะได้ไปเที่ยว ดรีมเวอร์กาน
คณะ 15 ชีวิตประกอบด้วย
เสี่ย (มงคน) แชมป์ (หัวหน้าคณะ)
 ปะ กี้ ยด อู่(น้องของท่านยด)ท่านหยา
 คุณอาชว์ ท่านบอล ท่านไฝ ไอ้คุนแก่
คุณชางน้อย ไอ้คุณสุเมธ ท่านโอ๊ต กระผม
ก่อนจะออกเดินท่าน ข้าพเจ้า
มีเงินติดกระเป๋าไม่เท่าใหร่ แค่ 5000 กว่าบาทมีคนนัดเรามาตั่งแต่ก่อนว่า มา 7 โมง แต่รถดันมาเอาจิงๆ9 โมง ถแถม ไอ้คุณเสี่ยมานกล่าวว่า มานจะมา 7:30
แต่ถพอเอาจิงๆ มันมา 8.59 รถออก 9.00

เมื่อถึงดรีมแลน(เวอล์)หลังจากที่นั่งรอตรงหน้า ทางเข้ามา
เปงเวลานาน อากาศก็ร้อนแทบจะบ้า ในที่สุดก็ได้เข้าในเวลา
10.00 เมื่อเข้าไปแล้ว มานก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากข้างนอกเลยแม้แต่น้อย สิ่งแรกที่พวกเราเข้าไปเล่นทันที่ๆเข้าดรีมแลน มันก็คือ "บ้านยักษ์" (สำหรับคนที่ไม่รู้มานคืออะไร มานคือที่ๆ น่าตื่นเต่นมากที่สุดน่าหวาดกลัวมากจนทำให้รู้สึกง่วงนอน)
เมื่อออกมา ท่านแชมป์ก็ยืมมือถือข้าพเจ้าไปใช้(เปลี่ยนซิม)แล้วก็แยกทาง(ทิ้งเพื่อน) ต่อมาก็เข้าไปในบ้านผีสิง ไม่มีไรย่ากลัวเลย ที่จะฮาสุดคือเราได้หลอกไอ้หยา มานตกใจหน้าซีด 5555พวกเราก็ไปต่อที่แกรนท์แคนย่อน แต่เนื่องจาก มันยังเปียกไม่สะใจ พวกเราจึงตัดสินใจไปที่ วอเตอร์สแปลช์(มั่วเอา) มานคือ เรื่อที่ดำน้ำทามให้ผู้คนเปียกโชก หลังจากที่เปลียกกานสะใจแล้ว เราก็ไปเล่นอะไรอีกหลายๆอย่าง เช่น รถไฟรูปร่างน่าสงสาน (มีหัวขบวนเปงรูปหนู) ดูจากภายนอกมานเหมือนจะสนุก แต่เอาเข้าจิงๆ ก็รถไฟหวานเย็นชัดๆ ไม่เห็นสนุกตรงใหนเลยนั่งวน 2 รอยมานน่าเบื่อสุดๆ  Spiders ไปยืนเข้าคิวเปงสิบๆนาที เล่นได้แค่แปปเดียวเอง ไอ้เราก็งงๆ ว่า ทามไมชาวบ้านมานแหกปากกาน มานก็หนุนแบบเอื่อยๆ ลมเย็นสบาย น่าสนุกออก แล้วหลังจากที่ลงจาก Spiders แล้ว
หลังจากนั้น พวกเราก็ไปเข้าคิว ต่อรถไฟห้อยๆ (จำชื่อไม่ได้) คิวยาวอย่างสาด ยังดีที่ไม่ได้ร้อนตับแตก งานนี้ มีคน ถูกรีไทล์ คือ นายอาชว์ ท่านยด แล้วก็ผู้ติดตามท่านยด (อู่) เมื่อได้เล่น มานไม่เห็นมีอะไรเลยจิงๆ น่าเบื่อแบบสุดๆ แถมยังมีไอ้เสี่ยคอยแหกปากตะโกนอยู่ข้างๆ หู แล้วพวกเราและคณะก็ไปเล่นเมื่องหิมะ ระหว่างต่อคิว อันยาวเหยียด คุณแก่ก็เริ่มมีอาการ (หนัก) เมื่อพะวกเราเข้าไปใหนเมืองหิมะ เราก็รู้สึกเย็นเหมือนกับขึ้นสวรรค์ แต่ไปๆมาๆ ก็เริมรู้สึกร้อนตับแลบ ร้อนมากจิงๆ หลังจากที่คนอื่นๆ เริ่มโดนหิมะกัดกินสมองแล้วเริมทำบ้าๆเช่น นอนบนพื้น หรือ พยายามมุดเข้าบ้านหิมะ กระผมก็ลืมสังเกตุว่า ท่านแก่ได้หายตัวไปเสียแล้ว
ไม่นานทุกคนก็ออกกานหมด
แต่ เมื่อเรากออกมาจากเมื่องหิมะแล้ว ทันใดนั้น "โป๊ะ" แว่นของข้าพเจ้าก็กลายเปง 2 ส่วน HOLY SHIT งงอย่างแรง สุดท้ายก็ได้คำอธิบายทางวิทยศาสตร์  ว่า เย็น + ร้อน = พังทลาย มิหน่ำซ้ำ เราได้พอว่าแหวนสุดแกร่ง (1200 บาท )ได้หายไม่เสียแล้ว NOOOOO ดังนั้นเราจึงได้ไปเล่นต่อทั้งๆ แว่นแตก
เราไปเล่น รถไฟตะลุยนรก(อวกาศ) ระหว่างเข้าแถว นายอู๋นายยดกะลังเล็งเด็กที่เข้าแถวข้างหน้าเรา โดยหมายจะขอเบอร์เมื่อออกมาข้างนอก แต่ทันใดนั้นเมื่อเราออกมาเส็ด กะลังจะขอเบอร์ สตรีนางนั้นก็วิ่งเข้ามาหา นาย สุเมธ (แหวกพวกที่ขวางอยู่)แล้วบอกว่า "พีหนูขอเบอร์ให้เพื่อนหนูได้มั้ยค่ะ?" ช๊อคสุดๆ
ท้ายสุด เราก็ไปต่อคิวไวกลิ้ง หลังจากต่อคิวไม่นานก็ถึงตาเรา ในตอนแรกก็ไม่ได้คิวว่าเปงการเล่นที่สนุกไม่ได้คาดหวังอะไรเอาไว้มากมายคงเปงแบบแกว่งกล่ามเด็กนอน คงจะเซ็งๆ แต่ เมื่อได้เล่นแล้ว มานไม่ใช้ ไวกลิ้ง แต่มากคือเรื่องทัวร์นรกชัดๆ ขึ้นไปที 100 องศา  เมื่อตอนนั้นทางดรีมแลนก็กะลังปิดทามการ เมื่อถึงคิวเรา  ผู้คุมก็ถามว่า "เอาอีกมั้ย?" ทั้นใดนั้นก็มีเสียงว่า "เอาอีก" ผู้คุมไม่รอชา รีบจัดให้เลย ไวกลิ้ง 2 รอบเล่นเอาตายไปตามๆกัน หลังจากนั้น ก็พอกานไปถ่อยรูปวิวยามดึก แล้วก็พากันไปกิน หมูกะทะ "ปลาทอง" กิงไปกิงมา อิ่ม เพราะทั้งวันไม่ได้กิงอะไรเปงชิ้นเปงอันเลย ท้ายสุด คุณเจียง ก็เปงคนจ่ายตัง 5555
สรุป
คนที่โชคดีที่สุด นาย สุเมธ = ได้เบอร์สาว
คนที่ซวยที่สุด นาย จันทรภัทร์ = สูนเสี่ยแว่น และ แหวนอันมีค่า  

----

----

----

----

----

----